Gedragen door het hele dorp

12 november 2018

COLUMN

“Wolkom famke!” Op een grijze, sombere novembermiddag open ik de deur van een Fries dorpshuis en op slag is alles anders. De geur van koffie en speculaas. Het voelt gelijk goed om aan te schuiven bij deze dames en heren, allemaal ver in de zeventig en ouder.
Ik ben bij In je Uppie, een themagesprek over spijt.

Stug heten ze te zijn, die Friezen. Het tegendeel is waar. Ze kijken misschien even de kat uit de boom – en wie doet dat niet? – en verder zijn ze oprecht en betrokken. Welke rol speelt spijt in het leven van deze dorpsgenoten? Gabe vertelt hoe jammer hij het vindt dat hij nooit boer heeft kunnen worden. Hij kon destijds van zijn schamele loon als boerenknecht de investering van 10 gulden per week niet opbrengen. Maar ach, in een opwelling kocht ie samen met zijn Durkje het dorpscafé – op afbetaling – en was vervolgens een halve eeuw de waard van het dorp. Ook nu nog houdt hij het gesprek moeiteloos gaande, met een lach en traan passeren kleine en grote verhalen over spijt.

Het gesprek belandt bij de man-vrouw verhouding van weleer. Vrouwen hadden vroeger niet zo veel te zeggen, ze zorgden voor de kinderen en het huishouden. De man was de baas in huis. Een vriendelijke mevrouw steekt haar hand op. “Jullie praten zo bozig over die mannen, maar ik had er wat voor over gehad om zo’n baas in huis te hebben.” Ze barst in tranen uit. “In 1942, ik was nog maar 7, is mijn vader in Utrecht zonder enige aanleiding opgepakt op straat, we hebben hem nooit meer terug gezien.”
Het is stil.
“Ach, wat ontzettend verdrietig voor u.” zegt de gespreksleider liefdevol.
Mevrouw kijkt om zich heen. “Ik ben verbaasd dat dit nu ineens na al die jaren bij me op komt. Laat me maar even.” Het gesprek meandert voort.

Na afloop praten we na. Als initiatiefnemer van In je Uppie ben ik nieuwsgierig naar de ervaringen. Over spijt heb je het per slot van rekening niet vaak, laat staan te midden van vijftig dorpsgenoten van wie je sommige nauwelijks kent.
Mevrouw Cohen neemt weer het woord. “Ik schaam me een beetje dat ik zo emotioneel werd.” zegt ze. “Maar het geeft niks. Ik ben ook blij dat het gebeurde. We zijn hier bij elkaar omdat het thema iets in ons losmaakt, omdat het ons raakt. Laten we vooral het leven vieren. En nu ben ik een ervaring rijker. Ik voel me gedragen, gedragen door het hele dorp.”

Gedragen door het dorp
Alet Klarenbeek

Over de auteur

Alet Klarenbeek

Columniste

Met een beetje geluk worden we met zijn allen ouder én gezonder oud.
Alet Klarenbeek is UP! begonnen om nieuwsgierigheid te stimuleren, onder het motto: persoonlijke groei is mogelijk tot de laatste snik. Ze komt overal en nergens en vertelt hier over haar ontmoetingen.

Meer informatie over UP! www.upinnederland.nl
Meekijken en meepraten kan ook: https://www.facebook.com/UPinNederland/